Iets dat niet kan

Ik schrijf een gedachte.

Hoewel. Ik heb haar nog maar neergeschreven of ze is al gaan vliegen; wat overblijft zijn letters op een scherm die u nu leest en die opnieuw een gedachte in u oproepen. Is de gedachte die mij noopte dit te schrijven dezelfde als die welke nu in uw hoofd ronddwaalt?

Wie bent u eigenlijk? U bent—op dit ogenblik—nog geen concreet persoon, maar slechts de verbeelding van degene die dit zal lezen. Een groep personen zelfs, want ik hoop toch dat meer dan één iemand dit leest; elk met een eigen gedachtewereld, die toch telkens weer uniek is.

Als ik de woorden die ik zojuist typte herlees, ben zelfs ík al iemand anders geworden. Ik kan me de gedachte die ik schreef nog wel herinneren, en tegelijk is zij dezelfde niet meer. Wat ik mij herinner is de gedachte zelf niet, maar slechts een vage voorstelling.